Podstawowe zasady uprawy (łubin wąskolistny i żółty)

Zasady uprawy

  • Wymagają gleb mineralnych, przepuszczalnych klasy IIIb - VI. Nie wskazane są gleby zlewne, podmokłe, o dużej zawartości próchnicy.
  • Stanowisko po zbożach, 3 lata po oborniku i minimum 4 lata po strączkowych, z wykonaną uprawą pożniwną.
  • Optymalny termin siewu w uprawie na nasiona to 20 III - 10 IV, a w uprawie na zielonkę po 15 IV.
  • Głębokość siewu 3-5 cm, a rozstawa 12-20 cm. Przy siewie na glebach dobrych klasy IIIa - IVa normę wysiewu można obniżyć o 10% w stosunku do zalecanej.
  • Nie stosuje się nawożenia azotowego, a nawożenie potasowe i fosforowe stosować w dawkach 50-70 kg/ha P2O5 i 70-90 kg/ha K2O. l2.jpg (289494 bytes) doświadczenia z łubinem wąskolistnym

Korzyści wynikające z uprawy łubinów

  • Poprawiają strukturę gleby zniszczoną monokulturą zbożową, uprawą kukurydzy, brakiem obornika. Gleba staje się mniej podatna na zagęszczenie gdyż tworzą się pożądane gruzełki.
  • Melioruje glebę (wpływ palowego korzenia) co ułatwia: jej napowietrzanie, podsiąkanie wody, rozwój korzeni roślin następczych.
  • Dają najlepsze stanowisko pod wszystkie uprawy, podnosząc zawartość materii organicznej w glebie.
  • Nie wymagają drogiego i zakwaszającego glebę nawożenia azotowego, wnosząc dodatkowo do gleby ilość azotu równoważną 130 - 210 kg saletry amonowej.
  • Pobierają z gleby fosfor niedostępny dla roślin zbożowych.
  • Przerwany zostaje rozwój szkodliwych dla zbóż patogenów grzybowych i nicieni.
  • Plon zbóż zasianych po łubinie, bez żadnych dodatkowych nakładów wzrasta nawet o 25%.
  • W żywieniu zwierząt mogą w dużym stopniu zastąpić śrutę sojową. Na jej import polskie rolnictwo wydaje rocznie ponad 300 mln dolarów. Uprawa łubinu umożliwia pozostanie tych pieniędzy w rękach polskiego rolnika.