Uprawa mieszanek pozostawia lepsze stanowisko pod uprawę zbóż i jest źródłem własnego białka w żywieniu zwierząt gospodarskich. Do uprawy na glebach lepszych klasy I-IVa poleca się mieszanki z udziałem grochu, a na glebach słabszych klasy IVb-VI z udziałem łubinu wąskolistnego.
Najlepsze efekty daje wysiew w takiej proporcji, aby udział grochu wynosił 40-50% jego normy wysiewu, a jęczmienia, pszenicy i ewentualnie owsa 50-60% normy.
Przykładowo, jeśli dysponujemy nasionami takich popularnych sztywnołodygowych odmian grochu jak MILWA o normie wysiewu 250 kg/ha, dowolnej odmiany jęczmienia o normie wysiewu 160 kg/ha i pszenicy o normie wysiewu 220 kg/ha to mieszamy je w następujących przybliżonych proporcjach: groch 120 kg (48%) + jęczmień 40 kg (25%) + pszenica 60 kg (27%). Jest to wariant optymalny, pozostawiający po sobie niezłe stanowisko i gwarantujący, że w zebranym plonie nasiona grochu stanowić będą ok. 30-40% masy. W mieszankach z udziałem owsa wskazane jest użycie odmian grochów wysokich, takich jak np. MUZA i wtedy orientacyjny skład mieszaniny jest następujący: groch MUZA 120 kg (50%) + owies 90 kg (50%). Nawożenie stosujemy takie jak przy uprawie zbóż jarych.
Chwasty zwalcza się opryskując plantacje, gdy groch osiągnie wysokość ok. 10 cm możemy zastosować preparat na bazie substancji czynnej, np bentazon, prosulfokarb.
Na grochu praktycznie co roku pojawia się mszyca i dlatego mieszankę z jego udziałem na początku kwitnienia należy opryskać jednym z licznych preparatów przeznaczonych do zwalczania tego pluskwiaka.
Przeznaczone do wysiewu na stanowiskach przydatnych do uprawy pszenżyta jarego. W mieszankach tych udział łubinu wynosi około 70% jego normy wysiewu, a pszenżyta lub pszenżyta i owsa ok. 40% normy. Ze względu na wzrost plonowania i mniejsze zachwaszczenie, zaleca się zwiększyć obsadę roślin w mieszankach o 10-20% w stosunku do siewów czystych. Najbardziej przydatne do wysiewu są takie odmiany łubinu wąskolistnego jak: KALIF, WARS, TYTAN, KORAL, wszystkie odmiany pszenżyta jarego oraz późne odmiany owsa jak np. KREZUS.
Orientacyjny przykładowy skład mieszanki do wysiewu na 1 hektar ze zwiększoną o 10-12% obsadą przedstawia się następująco: łubin wąskolistny 115 kg (72%) + pszenżyto 85 kg (38%) lub z udziałem owsa: łubin wąskolistny 115 kg (72%) + pszenżyto 55 kg (25%) + owies 25 kg (14%).
Przeznaczone do wysiewu na stanowiskach przydatnych do uprawy jęczmienia. Przy komponowaniu składu obowiązuje ta sama zasada jak w przypadku mieszanek łubinowo-pszeżytnich, tj. udział łubinu wynosić powinien około 70% jego normy wysiewu z możliwym przegęszczeniem o ok. 10%. Do wysiewu nadają się tylko bardzo wczesne odmiany łubinu wąskolistnego takie jak: REGENT, NEPTUN, DALBOR i ROLAND oraz wszystkie odmiany jęczmienia jarego. Orientacyjny przykładowy skład mieszanki do wysiewu na 1 hektar ze zwiększoną o 10% obsadą przedstawia się następująco: łubin wąskolistny 115 kg (72%) + jęczmień 60 kg (37,5%).
Nawożenie stosujemy takie jak przy uprawie pszenżyta jarego ze zmniejszoną do 60 kg/ha dawką azotu. Przy omłocie należy zwrócić uwagę na wymłacalność kłosów pszenżyta i w razie potrzeby zwiększyć obroty bębna.
Przeznaczone do upraw na słabych, mozaikowatych glebach V-VI klasy w celu maksymalnego wykorzystania właściwości tych dwóch gatunków, tj. tolerancji łubinu żółtego na bardzo słabe gleby i wyższego plonowania łubinu wąskolistnego na nieco lepszych częściach uprawianego pola oraz tolerancji na antraknozę łubinu. Do tego typu mieszanek nadają się tylko niektóre odmiany łubinów takie jak: łubin żółty PERKOZ oraz łubin wąskolistny: KALIF, WARS, KORAL. Mieszamy je w następującej proporcji w stosunku do normy w siewie czystym: łubin żółty – 35% i łubin wąskolistny – 65%. Orientacyjny przykładowy skład mieszanki do wysiewu na jeden hektar przedstawia się następująco: łubin żółty PERKOZ – 65 kg + łubin wąskolistny (KALIF, WARS, KORAL) – 105 kg.
Zwalczanie chwastów oraz ochronę przed antraknozą prowadzimy preparatami zalecanymi w uprawie łubinu wąskolistngo. Nie stosujemy nawożenia azotowego.
Możliwość uzyskania płatności rolno-środowiskowych z pakietu „Ochrona gleb i wód. Wariant 8.3, międzyplon ścierniskowy”. Degradacja gleb, szczególnie słabszych, spowodowana monokulturą zbożową i uproszczeniami w uprawie, zachęcają wielu rolników do wysiewu w sierpniu międzyplonów. Powszechnie wiadomo, że najtańszym międzyplonem jest gorczyca, lecz to, że w niewielkim stopniu podnosi ona plonowanie zbóż jest informacją mało znaną, podobnie zresztą jak fakt, że łubin wysiewany w międzyplonie i przyorywany obok obornika, jest najlepszym źródłem próchnicy i azotu, a także czynnikiem silnie podnoszącym plonowanie zbóż. Według badań przeprowadzonych na ATR w Bydgoszczy średni plon jęczmienia jarego zasianego po międzyplonie łubinowym, wzrósł o przeszło 7 dt/ha, natomiast po gorczycy tylko o ok. 2 dt/ha.
