Najlepsze plony uzyskuje się na glebach dobrych i średnich w kulturze kl. IIIa – IVb, lekko kwaśnych lub obojętnych (pH > 5,5). Łubin biały nie znosi gleb podmokłych i zlewnych, a także bardzo słabych. Najlepsze jest stanowisko po zbożach, w 3-4 roku po oborniku, nie częściej niż 4-5 lat po sobie. Niewskazana jest uprawa na terenach Polski północnej i terenach podgórskich.
Bardzo duży wpływ na wysokość plonu ma dobra uprawa gleby. Po zbiorze przedplonu należy wykonać koniecznie uprawki pożniwne, a następnie w listopadzie orkę przedzimową. Wiosną prace polowe rozpocząć włókowaniem lub bronowaniem z uwzględnieniem stanu uwilgocenia gleby. Przed siewem zastosować agregat uprawowy. Bardzo dobre rezultaty uzyskuje się stosując system uprawy uproszczonej, polegający na głębszym spulchnieniu gleby zamiast orki.
Należy przestrzegać możliwie najwcześniejszego terminu siewu optymalnego dla danego regionu. Najlepiej wysiewać między 20 III a 10 IV, w ilości zalecanej dla poszczególnych odmian. Głębokość siewu 3-4 cm, rozstawa rzędów 12-20 cm.
Należy pamiętać o zaszczepieniu nasion szczepionką bakteryjną łubinową, szczególnie na polach, na których nie uprawiano łubinu przez kilkanaście lat. Przed siewem nasiona należy zaprawić. W żadnym wypadku nie należy wysiewać nasion pochodzących z plantacji porażonych przez antraknozę lub nieznanego pochodzenia.
Nawożenie mineralne najlepiej stosować pod orkę zimową w ilości 50-70 P2O5 kg/ha i 70-90 K2O kg/ha, w oparciu o zalecenia wg map zasobności gleb.
Zabiegi ochrony roślin wykonywać zgodnie z zasadami integrowanej ochrony roślin. Informacje o środkach ochrony roślin dopuszczonych przez MRiRW do obrotu i stosowania w Polsce są dostępne pod adresem: www.minrol.gov.pl (na podstronach: Informacje branżowe →
Produkcja roślinna → Ochrona roślin)
Omłotu dokonujemy przy zmniejszonych obrotach bębna i nieco szerzej rozwartym klepisku.
